ο πελάτης ρωτά για εκπομπές scope 1 2 και 3, πώς συμπληρώνω αυτό σωστά

Scope 1, 2 και 3 είναι τρία ξεχωριστά ερωτήματα

Ο πελάτης ουσιαστικά θέτει τρεις διαφορετικές ερωτήσεις, αν και είναι όλες κάτω από μια ενιαία επικεφαλίδα "εκπομπές CO2". Scope 1 είναι οι άμεσες εκπομπές της ίδιας της επιχείρησης: δική της καύση, δικό της στόλο οχημάτων, δική της παραγωγική διαδικασία. Scope 2 είναι οι έμμεσες εκπομπές από την αγορασμένη ενέργεια, συνήθως ηλεκτρισμό και μερικές φορές θερμότητα δικτύου. Scope 3 είναι το υπόλοιπο της αλυσίδας αξίας: όλα όσα εκπέμπουν οι προμηθευτές για να κατασκευάσουν τις δικές σας πρώτες ύλες, και όλα όσα συμβαίνουν μετά την παράδοση στη μεταφορά και χρήση από τον πελάτη. Για scope 1 και 2, στις περισσότερες περιπτώσεις αρκεί ένας υπολογισμός βάσει η συνολική κατανάλωση ενέργειας ανά έτοςχωρισμένος ανά καύσιμο και ηλεκτρισμό, με ένα τυπικό συντελεστή εκπομπών ανά μονάδα.

Το Scope 3 είναι το τμήμα όπου τις περισσότερες φορές τα μικρομεσαία επιχειρήματα δυσκολεύονται, γιατί απαιτεί δεδομένα από άλλες πηγές. Αν δεν τα έχεις, τότε το "δεν έχει ακόμη υπολογιστεί" είναι πιο έγκυρη απάντηση από έναν εκτιμώμενο αριθμό χωρίς τεκμηρίωση. Ορισμένοι πελάτες αποδέχονται για το scope 3 μια ποιοτική εξήγηση αντί για ένα ψηφίο, ειδικά αν η επιχείρηση είναι μικρή. Ελέγξτε σε περίπτωση αμφιβολίας τι ακριβώς περιλαμβάνεται στο scope 3 προτού συμπληρώσετε κάτι, γιατί ένα μέρος του scope 3 επικαλύπτεται με ερωτήσεις σχετικά με τα απόβλητα και τους στόχους μείωσης, που συχνά τίθενται ξεχωριστά στην ίδια κατάσταση ερωτήσεων. Δείτε επίσης τι ακριβώς εννοεί ένας πελάτης με scope 2, γιατί η "αγορασμένη ενέργεια" συγχέεται μερικές φορές με τη συνολική κατανάλωση ενέργειας, η οποία οδηγεί σε διπλή μέτρηση.

Από πού προέρχεται αυτή η κατηγοριοποίηση

Η κατηγοριοποίηση του scope προέρχεται από το GHG Protocol, το διεθνές πρότυπο που χρησιμοποιούν οι περισσότερες κατάσταση ερωτήσεων ως βάση, ακόμη και αν δεν το αναφέρουν ονοματι. Το πρότυπο EFRAG VSME, η εθελοντική βασική ενότητα για μη δημόσιες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, είναι σύμφωνα με αυτό και υποδεικνύει ποιο επίπεδο λεπτομέρειας αρκεί για τις μικρότερες επιχειρήσεις: scope 1 και 2 υποχρεωτικά, scope 3 συχνά ως συμπληρωματικός ή προαιρετικός δείκτης.